środa, 9 października 2013
Beginnen, bitte!
Pomiędzy czytaniem 1Kor a nauką na niemiecki pasuje coś wrzucić, dla przyszłych pokoleń, na pamiątkę, że kiedyś istniał początek...
Dobra, koniec z metafizyką.
Postanowiłam w końcu zacząć sobie prowadzić blogo-pamiętnika. Czyli bloga po prostu, bo taką funkcję spełniały blogi na początku, o ile dobrze pamiętam. Ten blogo-pamiętnik będzie też pewną wprawką. Chcę ćwiczyć pisanie, szczególnie pisanie długie i wyczerpujące... Wyjdzie mi to zapewne jak wyjdzie, ale popełnić grafomanię można zawsze. Dobrze ją popełniać - to już trudniej.
Opowieść chciałabym rozpocząć od przedstawienia postaci, czasu i miejsca akcji, żeby Czytelnik nie miał problemu z zorientowaniem się, o kim mowa, gdzie, co i kiedy.
Jestem Ola, lat 18, uczennica szkoły zwanej potocznie Radosną. Zagłębiać się w detale nie chcę - każdy, kto moje LO kojarzy, po tej nazwie je pozna.
Mieszkam w internacie, w pokoju nr 4, z trzema współlokatorkami - więcej o nich w karcie "Osoby epiki".
Na blogu pojawi się pewnie także moja rodzina, w skład której wchodzą: Mama, Radek, Iju da-da, Babcia i ja. Więcej o nich później.
Obecnie siedzę w pokoju, gadam z Gacixem przez Skype (wyjechała do domu, menda jedna) i pożeram jego "Gratkę".
Dobra, koniec z metafizyką.
Postanowiłam w końcu zacząć sobie prowadzić blogo-pamiętnika. Czyli bloga po prostu, bo taką funkcję spełniały blogi na początku, o ile dobrze pamiętam. Ten blogo-pamiętnik będzie też pewną wprawką. Chcę ćwiczyć pisanie, szczególnie pisanie długie i wyczerpujące... Wyjdzie mi to zapewne jak wyjdzie, ale popełnić grafomanię można zawsze. Dobrze ją popełniać - to już trudniej.
Opowieść chciałabym rozpocząć od przedstawienia postaci, czasu i miejsca akcji, żeby Czytelnik nie miał problemu z zorientowaniem się, o kim mowa, gdzie, co i kiedy.
Jestem Ola, lat 18, uczennica szkoły zwanej potocznie Radosną. Zagłębiać się w detale nie chcę - każdy, kto moje LO kojarzy, po tej nazwie je pozna.
Mieszkam w internacie, w pokoju nr 4, z trzema współlokatorkami - więcej o nich w karcie "Osoby epiki".
Na blogu pojawi się pewnie także moja rodzina, w skład której wchodzą: Mama, Radek, Iju da-da, Babcia i ja. Więcej o nich później.
Obecnie siedzę w pokoju, gadam z Gacixem przez Skype (wyjechała do domu, menda jedna) i pożeram jego "Gratkę".
Odchamianko
Byłam wczoraj w teatrze. Na "Chorym z urojenia". Grał Grabowski, klasa sama w sobie, jak to określiła moja wychowawczyni. Dla mnie to wyzwiska, którymi raczył innych aktorów, były takie jak w Kiepskich. Sad, but true.
Po przeczytaniu 1Kor wiem już, skąd wziął się zwyczaj zdejmowania czapek w kościele. Poza tym, Św. Paweł miał specyficzne poczucie humoru, przy całej swej skromności. I dopiero teraz przekonałam się, że był naprawdę oczytanym i wykształconym człowiekiem. Czytam sobie, czytam i: O, taki motyw, o, to do tego aluzja!
To tyle na dzisiaj.
Pozdrawiam,
Vak
Subskrybuj:
Komentarze do posta
(Atom)
Witaj!
Znajdujesz się na blogu poświęconym perypetiom mieszkanek internatowego pokoju nr 4. Znajdziesz tu elementy (auto)biograficzne, przemyślenia, felietony... i różne inne rzeczy.
Zapraszamy do czytania!
Obsługiwane przez usługę Blogger.
0 komentarze:
Prześlij komentarz